CZĘŚĆ 5
MARKETING W ŻYCIU CODZIENNYM
Moja praca chce kontrolować też to?
Nie ma mowy.
Dla ludzi z pracy i mamy wstęp wzbroniony.
POSTY TRZY RAZY DZIENNIE!
Ta książka to efekt pracy i poświęcenia.
Gdy obserwowałam niszczone książki,
przypomniały mi się słowa poetki Amy Lowell.
Jej zdaniem książki to kwintesencja życia.
Chcę podzielić się tym życiem z ludźmi,
bym nie wstydziła się, patrząc na drzewa.
Dam radę.
KAŻDY PRACOWNIK GYEOROO TO HANDLARZ
Księżyc jest piękny.
Racja.
Księżyc jest piękny.
Zamiast „kocham cię”
Soseki Natsume rzekł: „Księżyc jest piękny”.
Tej nocy o nim pomyślałem.
Dlatego książką dnia zostaje...
Mówi się „rządzić się”,
nie „żądać się”.
Zmywasz naczynia, a nie „czyścisz”.
I „tę ofertę”, a nie „tą ofertę”.
SZCZĘŚCIARZ CIĘ OBSERWUJE
KIM JAE-MIN LOGIN: SZCZĘŚCIARZ
PREZES GYEOROO
PRZEMYSŁOWIEC, KTÓRY SZERZY WIEDZĘ I KULTURĘ
Dawny znajomy zaczął mi się żalić:
„Jae-min, książki się nie sprzedają. Moja firma upadnie”.
Ma małe wydawnictwo.
Pełen pasji, zna się na rzeczy.
Ludzie porzucili drukowane książki?
W porównaniu z nim, mam szczęście.
Jestem szczęściarzem.
Czytelnicy kochają książki Gyeoroo.
Nic nas nie powstrzyma.
AKCEPTUJ, BLOKUJ
BLOKUJ
GO YU-SEON LOGIN: YUSEON
DYREKTOR GYEOROO SINGIELKA Z KLASĄ
Przetłumaczyłam na angielski artykuł profesora.
Oczywiście dla zabicia czasu.
Nie znaczy to, że jestem samotna.
Cenię czas dla siebie.
Poczucie satysfakcji daje mi wiele szczęścia.
Zdrowie.
Panie Kim, jest pan wzorowym liderem dla każdego w Gyeoroo.
Podziwiam pana.
Czym jest poezja?
To trzon każdej artystycznej inspiracji.
Jej źródło.
Wy to tworzycie. Piszecie wiersze.
To niesamowite.
Po co pisać dobre wiersze?
Nikt ich nie czyta.
Moje są za darmo.
Są w całym Internecie.
Jakieś dupki
wrzuciły do sieci cały mój tomik.
Byłbym bogaty, gdybym zarabiał
chociaż 100 wonów za wiersz.
SZCZĘŚCIARZ CIĘ OBSERWUJE
„Szczęściarz”?
Dlaczego uważasz, że masz szczęście?
Jesteś szefem, ale co z tego?
Blokuj.
Czemu jesteście tacy chamscy?
Dlaczego wszyscy mnie zablokowaliście? Szczęściarza. Nienawidzicie mnie?
Eun-ho, czemu zostałem zablokowany?
Nie wiedziałem, że to pan.
Jakim cudem?
Napisałem: „prezes Gyeoroo”.
Myślałem, że ktoś pana udaje.
Też nie miałam pojęcia.
Jestem wyrzutkiem w mediach społecznościowych?
- Tak, pani Song? - Tak.
Nie ma sumienia.
Musimy oglądać
tego narcystycznego sprzedawcę nawet w sieci?
- Obserwuj mnie. - Dobrze.
- Song-i. - Tak jest.
Obserwuj mnie.
- Bądźmy mili. - Dobrze.
Słodki jest.
POWIADOMIENIE
DYREKTOR GO YU-SEON
Pani Go, jest pani kopalnią pomysłów w Gyeoroo.
Podziwianą mentorką.
KALENDARZ TYGODNIA
PLAN TYGODNIA, SPOTKANIE KIEROWNICTWA
SPOTKANIE MARKETINGOWE KSIĄŻKA PARK JEONG-SIKA
Próbujesz ponownie? Po tym, co zrobiła pani Go?
A co zrobiła? Nic się nie stało.
Co podać?
Tamto. Dużo warzyw i sosu. Poproszę dwa razy.
W jednym mniej sosu.
- Trochę mniej. - Nie boję się Wiedźmy.
Hui-su dostała się do międzynarodowej szkoły.
Jesteś bardzo zdolną mamą.
- Niesamowite. - Co ty gadasz?
Jej mąż został dyrektorem.
- Serio? - To nic takiego.
Może zostanie prezesem.
Byłoby miło!
Nie bądź zazdrosna.
Twój teść dał ci trochę majątku.
Dostaliśmy tylko coś małego.
Zapisał dom, w którym mieszkamy, na mojego męża.
Masz bezpieczną emeryturę.
Wystarczy już.
Wybacz, Yu-seon.
Za co?
Jest singielką i nie ma dzieci. Powinnyśmy pomyśleć.
Czemu? Mam trzy domy,
jestem dyrektorem.
Mam nawet doktorat.
Nie zazdroszczę wam.
Nikt nie rani moich uczuć na takich spotkaniach.
Ja dziś stawiam.
Muszę wracać i przygotować się do pracy.
Czemu jest taka nadęta?
O co jej chodzi?
Nie zadawajmy się z nią.
Ukradła mój pomysł, ale to się nie powtórzy.
Nie pozwolę na to.
Będzie dobrze.
Daj jakieś porady.
- Porady? - Tak.
Porady o reklamie.
- Porady o reklamie? - Tak.
Jakąkolwiek. Proszę.
- Czemu... - Nie oszukuj.
Sama wymyśl hasło.
To niemiłe.
Tylko poczekaj. Świetnie sobie poradzę.
Smaczne.
Zuch dziewczyna.
- Dobre? - Tak.
Podpowiedz coś.
WYDAWNICTWO GYEOROO
SPOTKANIE NA TEMAT STRATEGII NOWEJ KSIĄŻKI O 11.00
EUN-HO
To spotkanie
zwykle prowadzi pani Seo, szefowa ds. marketingu.
Ale rzecz w tym...
SZARY ŚWIAT
Pani Go była handlowcem,
więc często rywalizują ze sobą.
Ostatnio wybrano hasło pani Go,
więc pani Seo chce cię odegrać.
Jeśli ich wojna na pomysły zrobi się emocjonalna
i ludzie się zmęczą, wykorzystaj to.
Zaczynajmy.
- Gotowe, Dan-i? - Tak.
Zrobiłaś to sama?
Jezu. Nikt ci nie pomógł?
Witam.
Pani Go.
Mogę dołączyć do spotkania?
Po co miałabyś w nim uczestniczyć?
Znając postęp pracy,
będę wiedziała w razie czego, w czym mogłabym pomóc.
Dzięki za propozycję,
ale jesteś w zespole wsparcia i...
Możesz dołączyć.
Wspierasz też dział rozwoju treści.
Więcej informacji
pomoże ci w lepszej pracy dla zespołu.
Wejdź. Możesz obserwować spotkanie.
Dziękuję.
Dobra, zaczynajmy.
Zanim ustalimy nakład,
jak spotkanie z Ji Seo-junem?
Na pewno dobrze. Pan Kim też był.
Plotki to prawda?
Gyeoroo chciało zdobyć prawa
i dlatego zamknięto pana Kanga.
Nie za dobrze.
Nie chce współpracować.
To wszystko przez pana. To pańska wina.
Po co z nim pan polazł?
Co zrobimy?
MARZĘ O WOLNOŚCI EKONOMICZNEJ
LEW JUŻ JEST
ŁZY
To wszystko?
Te książki są zniszczone.
- Wymienię je. - Nie trzeba.
Jeśli ich nie kupię, oddacie je do wydawnictwa
i je zmielą.
Można je czytać, więc je kupię.
Proszę.
Książki Gyeoroo zawsze są na liście hitów. Niezwykłe.
Wydali dwie z pięciu pozycji.
Bo napisał je Kang Byeong-jun.
To dzieła.
I dobrze.
Racja. Rewolucja Kang Byeong-juna.
Nie mieliście do niej praw?
Nie tylko.
Szept nieba, Płacz wyspy
i Matka również. Gyeoroo zabrało wszystko.
Gyeoroo mnie drażni.
Miał go pan załatwić.
Nakład pierwszej edycji miał wynosić 10 000.
Jeśli stworzyłby dobry projekt,
sprzedalibyśmy wszystkie.
Co żeście zrobili?
Mieliście za wszelką cenę przekonać Ji Seo-juna.
Zamówmy 7000 sztuk.
Projektant nie zwiększy nam sprzedaży.
Sam pan tak twierdził.
Kto kupi 7000 sztuk książki debiutanta?
Po co wydawać książkę, która się nie sprzeda?
Właśnie rozmawiamy,
jak ją sprzedać.
Branża jest w dołku. Może wydajmy 5000 sztuk?
Nawet tyle to dużo.
Czasem pierwsza edycja ma tylko 3000 nakładu.
Mamy z nim umowę od trzech lat.
Wiele planów się nie udało.
Po całym roku niezliczonych edycji 3000 sztuk...
Zarobimy mniej, niż wydałem na posiłki dla niego.
Proszę wyrażać się uprzejmiej na zebraniach.
To on zaczął pierwszy.
Czyżby?
Dobrze, zamówimy 5000 sztuk.
To jego debiut.
Porządnie go rozreklamujemy
i dodrukujemy więcej.
Mam pytanie.
Ciągle mówicie o jakichś sztukach.
Chodzi o liczbę książek?
Sprzedamy tylko 3000 lub 5000 sztuk?
Kto ją zatrudnił?
Pan, za wykształcenie.
Słyszysz mnie?
To jakaś supermoc?
Czytasz ludziom w myślach?
Na razie wydrukujemy 5000 sztuk.
Co z marketingiem?
Mój zespół przygotował prezentację.
To moja,
- ale zobacz. - Dziękuję.
Autor to nowicjusz.
Historia się broni
i to na niej powinniśmy się skupić.
To świetny pomysł.
Opis książki w formie komiksu internetowego
zaintryguje ludzi.
Co w tym świetnego?
Niewiele wiem o sprzedaży.
Trzeba znaleźć rysownika i streścić fabułę.
To czasochłonne.
Co pani proponuje?
- Określić grupę docelową. - Zrobiliśmy to. 20 - 30 lat.
Niewielu jest fanów komiksu.
Znajdę najlepszego rysownika...
Wydamy więcej niż za autora.
Budżet na marketing to pokryje.
Reklamujmy ją w sieci.
W społeczności fanów beletrystyki.
- Dobry pomysł. - Co myślą inni?
A marketing poza siecią?
Czekając na efekty w sieci,
tracimy okazję poza nią.
Dzielimy już reklamę w sieci i poza nią?
Musimy reklamować książki online,
- ale komiks w sieci... - Cóż...
Ja też mam pomysł.
Zapomnijmy o komiksie. Nie powinniśmy zdradzać historii.
Spojlery będą wszędzie.
Ale to zaciekawi czytelników.
Ludzie wolą dziś obrazy, nie tekst.
Jest inny sposób,
- w jaki możemy ją zareklamować? - Tak, co jeszcze?
Może niech będzie zagadką?
Ciągle przeszkadza.
Nikt nie ma innych pomysłów. Wysłuchajmy jej.
Nie jesteście ciekawi?
- Tak. - Tak.
Dan-i.
Mów.
Po co jej to?
Stara szkoła.
Mamy erę cyfrową.
NIEPOWTARZALNA KSIĄŻKA
- Co to? - Super.
Czytelnicy stali się wybredni.
Za duża reklama książki ich zniechęca.
Za mała sprawia, że o niej zapominają.
Jeśli jest coś unikalnego w książce,
coś, co ma tylko ona,
ludzie będą zaciekawieni.
Zastanawiałam się, jak pobudzić ich ciekawość...
i myślę, że najlepiej będzie
skupić się na fakcie, że autor to debiutant.
Właśnie.
Debiutant nie ma jeszcze osiągnięć.
Jeśli nie wiemy, co możemy pokazać,
nie pokazujmy autora wcale.
Nic nie pokazujmy.
Tak wpadłam
na pomysł niepowtarzalnej książki.
BEZ AUTORA, TYTUŁU I OPISU
Nikt nie będzie znał autora, opisu i tytułu.
To będzie jak prezent.
Nie wiesz, co dostaniesz.
Z podekscytowaniem rozrywasz papier.
Sama kupiłam tę książkę, ale nic o niej nie wiem.
To prezent dla mnie.
Ciekawe. I tak nikt nie zna autora.
Nie będą czytali w sklepie,
więc zniszczone książki nie wrócą do nas.
Ten projekt
to niepowtarzalna książka,
którą sam wybierasz tylko dla siebie.
Wyjątkowy prezent dla ciebie.
Taki jest główny zamysł.
Jeśli niczego nie podpowiemy,
to czy ludzie kupią zapakowaną książkę?
Nawet komiksy mają okładkę na widoku.
Czemu ktoś kupiłby kota w worku?
Będą wiedzieli, że to książka.
Otwierając prezenty, nie wiemy, co jest w środku.
Racja.
„Wydanie książki bez informacji wymaga sporej odwagi”.
Ludzie też tak pomyślą?
Jeśli na papierze wydrukujemy cytaty...
Czyta mi pan w myślach.
To, co chcemy pokazać, nadrukujemy na papierze.
To również wskaże czytelnikom gatunek.
Może spróbujemy?
I tak straciliśmy Ji Seo-juna.
Papier ozdobny będzie okładką.
To przykuje uwagę.
Jeśli to będzie sukces,
będziemy mogli to powtórzyć.
Pani redagowała tę książkę, pani Song.
- Proszę działać z Dan-i. - Tak jest.
Dobra. Jeśli się nie sprzeda, to po prostu usuniemy papier.
- Zaryzykujemy. - Dobra robota.
- Świetnie. - Świeży pomysł.
Genialny pomysł.
Dziękuję.
- Super. - Dobrze.
- Dobra robota. - Kreatywnie.
Udane spotkanie.
Świetnie.
Dziękuję.
Naprawdę świetny pomysł.
Znasz się na marketingu.
Dobra robota.
DYREKTOR GO YU-SEON
HISTORIA O TOBIE I O MNIE SZARY ŚWIAT
REDAKCJA: SONG HAE-RIN REKLAMA: KANG DAN-I
Już zarządzasz reklamą książki.
Jestem z ciebie dumny, Dan-i.
Orzeszki są dobre na umysł.
ORZESZKI
Wsuwaj i tak trzymaj.
Dziękuję.
Eun-ho.
Nie idziesz do domu?
Papier ozdobny był już używany wiele razy.
W Wielkiej Brytanii i Japonii.
Zawsze z sukcesem.
Powiem to Dan-i.
Pewnie już to wie.
Myślisz?
Racja. Po prezentacji było widać,
że zrobiła porządne badanie rynku.
Hae-rin.
Co... Czemu?
Co tym razem zrobiłam?
Spisałaś się
z Park Jeong-sikiem.
Od początku o niego zabiegałaś.
Ja myślałem, że brakuje mu podstaw.
Gatunkowy pisarz,
który tworzył powieści internetowe
stoi teraz koło mnie.
Podstawy można stworzyć z czasem.
Czytałem książkę przed spotkaniem. Jest dobra.
Przez te trzy lata
poddawał się, ale nie odpuściłaś.
Jestem pod wrażeniem.
Nie gadaj, tylko postaw mi kolację.
Dokąd chcesz iść?
Jedźmy tam. Na trasę wokół góry Bukak.
Jak ostatniej jesieni.
Byliśmy tam, kiedy rzucił cię trzeci chłopak.
To ja rzuciłam jego.
To ważne?
Na parkingu za dziesięć minut.
- Do widzenia. - Dobra robota.
- Gratulacje.
REDAKTOR CHA EUN-HO
Wychodzę.
- Do widzenia. - Dobra robota.
Pierwsze piętro.
Cześć.
Późno wrócisz?
Czemu pytasz?
Jeśli tak, pójdę gdzieś na udon.
Znasz jakąś knajpę?
Znalazłam jedną.
Siedem minut spaceru
od przystanku.
Jak chcesz, też ci kupię. Pakują na wynos.
Nie, przyjadę. Zaczekaj.
- Hae-rin. - Tak?
Wybacz. Coś mi wypadło.
Muszę wracać do domu. Przełóżmy to.
Trudno. W takim razie wracam do pracy.
Zjemy po premierze książki.
Jedź już. Ja wracam.
Pa.
CAMELLIA
Fajnie zjeść coś po pracy.
Jak we śnie.
Jak żyłaś ostatnie 11 lat?
Wcale nie wychodziłam do pracy.
Jaka jest pani Song?
Będziemy pracować przy książce Park Jeong-sika.
Jaka jest? Chłodna?
Nie.
Jest zdolna, bystra, oddziela życie od pracy.
Dla nowych jest bardzo ostra.
Zwłaszcza dla Ji-yul.
Niech Ji-yul się cieszy, że uczy się od Hae-rin.
Co to za mina?
Ten czerwony stanik należał do pani Song, prawda?
Rety. Były tam też inne ubrania.
Umawiasz się z Hae-rin, Małą Wiedźmą.
Czemu tak myślisz?
Mylę się?
To nie do niej pojechałeś po pijaku?
To do kogo?
Myślałam, że się pogodziliście.
Co u ciebie robiły jej ubrania?
A jak myślisz? Obchodzi cię to?
Co?
Przychodzi do mnie pijana,
by pogadać o pracy i chłopaku.
Jestem dla niej starszym kolegą, którego szanuje.
Dla mnie to urocza podwładna,
której rodzice uznają mnie za jej współpracownika.
To dlatego dali ci kimchi.
Myślałam, że chodzicie.
Nie wtrącaj się w moje życie.
I tak nie obchodzi cię,
z kim się umawiam.
Zjadłem.
Ja jeszcze nie.
- Rachunek. - Dobrze.
- Razem 23 000 wonów. - Dobrze.
- Proszę. - To pana siostra?
Byliście sobie tak przyjaźni.
Myślałam, że jesteście parą.
To nie moja siostra.
Chodź, Dan-i.
Nie skończyłam.
CAMELLIA
Nie przyjeżdżaj po pijaku.
- Co? - Mieszkam z kobietą,
więc nie możesz.
Wybacz. Coś mi wypadło.
Może dostałam wypłatę.
Powinienem zainstalować jej aplikację.
KSIĄŻECZKA BANKOWA
Dobra robota. Ciężko pracowałaś przez miesiąc.
Odbierz książeczkę czekową.
Pierwsza wypłata.
Dong-min oszalał.
Zobacz. Źle widzę?
Co to?
Może alimenty?
Podczas rozwodu mówił, że jest bez grosza.
Nie miał nic.
Nie dzwonił?
Nie dzwoni nawet do Jae-hui.
To może wysłał ci e-maila.
Co?
To ja, Dan-i.
Minął już rok od naszego rozwodu.
To był szalony okres.
W mordę.
Co w niego wstąpiło? To szajbus!
Wcześniej był furiatem.
Wysłał mi alimenty
na czesne Jae-hui.
„W mordę. Szajbus. Furiat”.
Nie mów tak. Wydajesz książki.
To zabawne.
Znów czuję się jak awanturnik.
Co wstąpiło w Dong-mina?
Może jest mu szkoda Jae-hui.
Co w nim lubiłaś?
Co?
Wciąż nie wiem, czemu się w nim zakochałaś.
Ja też nie.
Chyba nigdy nie myślałam o prawdziwej miłości.
Kiedy go poznałam,
był dla mnie dobry i miło spędzało się z nim czas.
Byłam dość głupia, by uznać to za miłość.
A teraz, czym ona dla ciebie jest?
Nie wiem.
Jeśli to jest miłość,
to jest trochę nudna.
Wtedy moje uczucia do niego były szczere.
Myślałam, że to wystarczy.
Czyli nigdy nie zaznałaś miłości.
Chyba tak. Nic z tym nie zrobię.
Już dla mnie za późno.
Wyjedźmy na weekend. Mam kasę.
Ja stawiam. Dawno ci nic nie dałam.
Chciałam kupić ci prezent po wypłacie.
Co chcesz?
Nie wiem. Pomyślmy.
Wymyśl coś fajnego.
Pamiętasz, jak kupiłaś mi kiedyś puchową kurtkę za pierwszą wypłatę?
- Tak. - Dlaczego to zrobiłaś?
To oczywiste.
Była zima i okropny mróz.
Innym też na pewno było zimno.
Więc dlaczego ja?
Przeszkadza ci to?
Nie, ani trochę.
Ale zastanów się nad tym.
Nad czym?
Była zima.
Pomyślałam, że możesz ją nosić.
Dobra. Zapomnij, głupolu.
O co ci chodzi?
Czasami zachowujesz się jak wariat.
Bo nim jestem. Zadowolona?
Wariat.
Jesteś pijany?
Pojedziesz tam?
Tam, gdzie ostatnio.
Co to za dziewczyna?
Myślałam, że Hae-rin.
Nieważne. I tak jej nie znasz.
- Jesteś taki skomplikowany. - Jasne.
Jestem skomplikowanym wariatem. Zadowolona?
Chcesz się kłócić?
To był miły dzień, a ty wszystko psujesz.
To ty go zepsułaś.
Co jest?
Trzymasz mnie za rękę?
Już jakiś czas.
Racja.
- Wygląda pysznie. - Chodźmy.
Zjedzmy coś.
Chodź. Roztyję się.
- I dobrze. - Chodźmy.
- Nie. - Jesteś za chudy.
Jeż znów jest zły.
To przez kangurzątko.
Ji-yul.
Na Boga, kto używa korektora,
by edytować rękopis?
Myślałam, że będzie lepiej,
jeśli wymażę błędy.
Żartujesz sobie?
Wiesz, co masz robić?
Myślisz, że redaktor
może nie znać podstawowych zasad edycji rękopisu?
Przykro mi.
I dobrze.
Powinno ci być przykro.
Pokaż.
To...
Boże, to jest...
ładne i przejrzyste.
To podręcznik edycji rękopisów.
Wyucz się go.
Ma potencjał...
Przepraszam.
- Ji-yul. - Tak?
Moje biurko jest tam.
Mama kupiła mi wygodny fotel,
bo do późna edytuję rękopisy.
To zabronione?
Jest zakaz przynoszenia własnych foteli?
- Nie. - Właśnie.
Nie ma.
- Nie ma. - Nie.
- I nie powinno. - Nie istnieje.
Mogę na nim usiąść?
Umówmy się na spotkanie, Dan-i.
- Fajne. - Gdzie jesteś?
Wypisałam w weekend kilka cytatów.
Twoje są bardzo podobne do moich.
To interesująca książka.
Oby się sprzedała.
Coś jeszcze?
Powinniśmy pominąć
Deklarację białych z opowiadań.
Też tak myślałam,
ale autor nalegał.
Różni się od innych.
Można by je trochę wydłużyć
i zrobić z niego nowelę.
Dobry pomysł. Do premiery mało czasu.
Przekonajmy pisarza.
Wzywała mnie pani?
Już po spotkaniu z panią Song?
Tak, musiałyśmy sprawdzić jeszcze sporo rzeczy.
Coś ci mówiłam.
Słucham?
Skup się na swojej pracy.
To do pralni.
- To na pocztę. - Tak jest.
Tak, pani Go.
Jeszcze jedną.
Tak, pani Go. Już idę.
Dan-i.
Nie robisz już kłopotów. Jesteś intelektualistką.
Nie możesz krzywdzić ludzi.
Musisz się temperować.
Dupa nie intelektualistka. Ta cholerna...
Muszę załatwić coś poza biurem.
Materiały masz na e-mailu.
Przeczytaj je. Jutro je omówimy.
Dobrze. Przeczytam wszystko dokładnie.
PANI SONG
Tak, pani Go.
Ten byłby najlepszy.
Prosty i schludny.
Wydaje się elegancki.
I użyjmy czcionki przypominającej pióro.
Brzmi dobrze.
Znalazłam specjalistów od kaligrafii.
Może ta czcionka?
PISARZ PARK JEONG-SIK
ODBIÓR FAKSU
ZERWANIE UMOWY
Chwila.
Co chcesz zjeść?
- Kiedy? Teraz? - Tak.
Weź torebkę. Jedziemy do Gangneung.
Serio? Znowu?
Znów jest w Gangneung?
- Serio? - Niemożliwe.
Znowu zerwał umowę.
Czemu nam to robi?
- Co za cham. - Zwariował?
Co się dzieje?
Jedziemy na lunch?
Nie ma żadnego lunchu.
Cholera!
To jakiś żart?
Nie spodobał mu się marketing?
Który to już raz?
Nie rozumiem.
Nie może zerwać umowy, zwracając depozyt.
Co z czasem i wysiłkiem?
Z ciężką pracą Hae-rin?
Kto wyjaśni, co tu się dzieje?
To książka, nad którą pracują Hae-rin i Dan-i.
Pisarz nie chce jej wydać.
Chce zerwać umowę poprzez faks.
To już trzeci raz.
Nie wierzę. Poważnie?
Nie możemy wydać książki, jeśli pisarz zerwie umowę?
Dlaczego?
To nie takie proste. Też wiele poświęciliśmy.
Nie możemy poprosić go o zwrot.
I nie możemy teraz odwołać premiery.
Musimy go przekonać do zmiany zdania.
To tutaj?
Zabiję go.
Włożyłam w to trzy lata pracy.
Bycie pisarzem jest najważniejsze? A ja?
Lepiej się przygotujcie.
Dam mu nauczkę.
Zatrzymać ją?
Po co? Też dam mu nauczkę.
Chcą wszystko pogorszyć?
Panie Cha, pani Song, czekajcie!
Panie Park, tu Song Hae-rin.
Porozmawiajmy.
Panie Park!
Park Jeong-sik, otwórz!
Proszę nas nie unikać.
Co za czubek.
Ucieka pan, kiedy mu się podoba.
Dzisiaj panu nie popuszczę.
- Otwierać! - Nie.
Panie Park.
Przyjechaliśmy z Seulu.
Nikogo tu nie ma.
Wyjechał godzinę temu.
Szukacie tego młodego pisarza, tak?
Rany, to świetnie.
Pamięta mnie pan?
Byłam tu rok i dwa lata temu.
Kiedy wróci pan Park?
- Nie wiem. - Wiedziałem. Nie ma jego auta.
Ma pan wolne pokoje?
Raz, dwa...
Panie Park, dotarliśmy z Seulu przed godziną.
„Kochamy pana”. I serduszko.
Ładnie wyglądasz.
To Kang Dan-i. Odpowiada za marketing.
- To pana fanka. - Twoja kolej.
Nawet nasz redaktor tu przyjechał.
Raz, dwa, trzy.
Przyjechaliśmy tu, by zjeść jjajangmyeon.
Baliśmy się, że pan wróci,
gdy pojechaliśmy na sashimi.
Panie Park, nie ma wolnych pokoi,
więc czekamy na mrozie.
Mówiłem, że mam wolny pokój.
Nie siedźcie na mrozie.
Proszę mu o tym nie mówić.
Niech myśli, że siedzimy tak cały dzień.
Rany.
Cholera.
Panie Park, prowincja Gangwon nie należy do ciepłych.
Musi być tu pan samotny.
Jestem ciekawa.
Wszyscy pisarze są chorzy psychicznie?
- Rany. - Czy może...
tylko on?
- Nie. - Panie Park!
- Nie. - Nie?
Za nim.
Chwileczkę, panie Park.
Przepraszam.
Panie Park!
Wciąż nic?
Mówiłam mu, że będziemy tu czekać.
To pan Kim.
Tak?
Spotkaliśmy go wczoraj, ale nie rozmawialiśmy.
Tak.
Myślę...
Wydaje mi się,
że denerwuje się, bo niedługo premiera.
Też taki byłem.
Pisałem najlepiej jak mogłem,
ale fakt, że zobaczy to cały świat,
przerażał mnie.
Mówił to ostatnio.
Nie wie, czy ma talent, by dokończyć historię.
Ale geniusze nie istnieją.
Pan Park też to zrozumie.
Nikomu pisanie nie przychodzi z łatwością.
Co się stanie z jego opowieściami,
jeśli świat ich nie pozna?
Dla autora są one jak dzieci.
Co ty pleciesz?
Dość już o panie Parku. Chodzi mi o sprzedaż.
Widziałeś statystyki?
Przyszedł pan Park.
Chyba jest gotów.
Tak się czułem.
Gdy zbliżała się premiera,
książka wydawała mi się słaba.
W końcu się uspokoiłem,
ale zdenerwowałem się po otrzymaniu reklam.
„Książka, którą sobie podaruję”.
Taki jest koncept?
Boję się, że to zwiększy rozczarowanie.
Mogę być z panem szczery?
Pana książka się nie sprzeda.
Słucham?
Ludzie nie czytają już dużo książek.
Tylko najwięksi sprzedają ponad 3000 sztuk.
Chodzi mi o to,
że tylko tyle osób ją wyśmieje
lub stwierdzi, że to śmieć.
Tylko 3000 osób?
Mogę pisać, co zechcę
i zostać upokorzony.
Wkrótce zapomnę
i pójdę dalej.
Chyba dam radę.
Jesteśmy oczarowani pana książką
i postaramy się ją sprzedać.
Zrobimy wtedy dodruk
i przeczyta ją więcej osób.
Świetnie pan pisze.
Dziękuję.
Powinienem przeprosić panią Song.
Pomagała mi w chwilach zawahania.
Jej również.
Pani Kang Dan-i.
Jej słowa dodały mi wczoraj otuchy.
Jeśli pan tam jest,
proszę mnie posłuchać.
Przez 11 lat byłam gospodynią domową.
Rzuciłam pracę, by wychować dziecko.
Pracuję dopiero od miesiąca
po siedmiu latach przerwy.
Przed pracą w wydawnictwie
chciałam wykazać się u każdego, kto by mnie zatrudnił.
Jednakże
kiedy dostałam tę pracę,
byłam przerażona.
Nie wiedziałam, czy dam radę.
A jeśli zawiodę?
Bałam się.
Ale te myśli odeszły,
kiedy się zaangażowałam.
Zaczęłam pracować
i strach zniknął.
Została tylko wola, by się rozwijać.
Teraz lubię swoją pracę.
Kieruję nawet marketingiem pana książki.
I...
bardzo mi na tym zależy.
Pana książka jest świetna.
Chcę ją wydać, by ludzie ją czytali.
Co pani się w niej podoba?
Przeczytała ją kilka razy.
Zapamiętała nawet niektóre cytaty.
Dlatego poszedłem dziś do fryzjera
i wróciłem odświeżony,
by porozmawiać.
Do wczoraj nie istniała.
Racja.
To książka, którą pani wydała.
Rozklejam się, kiedy wydaję książkę.
Chwila. Zapamiętajmy ten dzień.
Zdjęcie?
- Niespodzianka! - Skąd to pani ma?
- Stąd. - Trzyma je tam pani?
To moja tajemnica.
W końcu! Niedługo premiera nowej książki.
Jesteś.
Dokąd poszłaś, gdy pracownik obsługiwał sklep?
- Długo czekasz? - Daj torebkę.
Przyszedłeś po coś za darmo?
Nie wiem, czy będzie pasowała Dan-i.
Jest piękna.
Do niej pasuje wszystko.
Gdy byliśmy razem, wciąż pracowałeś.
Teraz przyleciałeś, by ją dostać.
I tak tu jechałem.
Czyżby? Naprawdę?
Dan-i też cię tak rozumie?
Myśli, że byłeś akurat w pobliżu?
Przestań kręcić i bądź z nią w końcu szczery.
O czym?
Lubisz Dan-i.
Wydaje się,
że kocha pani pracę.
Ty też ciężko pracujesz.
Brak szczęścia do związków sprawił, że poświęciłam się pracy.
Dziwne. Jest pani czarująca.
Każdy facet mógłby do pani należeć.
Facet, którego lubię, nie lubi mnie.
Nawet nie wie, co czuję.
Nic nie odpowiesz?
Kochasz Dan-i.
Mylę się?
Masz rację.
Chyba ją kocham.
Facet, którego lubię,
coś mi powiedział.
Kiedy pije,
chce zobaczyć tę osobę.
Gdy jest pijany,
jedzie pod jej dom.
Gdzie wczoraj byłeś?
U dziewczyny.
Zadurzyła się
w Eun-ho?
To dlatego,
kiedy się upiję,
jadę do niego.
„Też jeżdżę tam, gdzie mieszka facet, którego lubię”.
Tak to sobie tłumaczę.
Ale on nie wie, co do niego czuję.
Uśmiech Dan-i daje mi szczęście.
Jej płacz łamie mi serce i doprowadza do szału.
Kiedy jej ciężko, to mnie również.
Tęsknię, kiedy jej nie ma.
Jeśli to miłość, to ją kocham.
Powiedz jej to.
Nie wiem jednak,
czy lubię ją jako przyjaciółkę, czy za to, jaka jest.
Nie wiem.
Jestem ciekaw swoich uczuć.
Nie jesteś zbyt ostrożny?
Cha Eun-ho, którego znam, jest niecierpliwy.
Tak, jestem ostrożny.
I będę jeszcze ostrożniejszy. Dla niektórych może niezdecydowany.
Chcę lepiej sprawdzić,
co do niej czuję
i jak silne są jej uczucia.
Chcę też zaczekać, aż moje uczucia
zostaną odwzajemnione.
Nie jest łatwo się z nią umawiać lub zerwać.
Dla mnie Dan-i...
jest najważniejsza.
Przychodzi do mnie pijana,
by pogadać o pracy i chłopaku.
Muszę to zrozumieć.
Pani Song lubi Eun-ho.
Kiedy Eun-ho pije,
jeździ pod czyjś dom,
bo lubi tę osobę.
Znowu piłaś?
Nie mam dokąd pójść.
Znowu.
Pani Cebulka.
Co tu robisz?
DAN-I GOTOWAŁA DLA MNIE W PIERWSZE URODZINY PO ŚMIERCI MAMY
TO BYŁY NAJLEPSZE URODZINY
CZASEM RELACJE SĄ JAK PREZENTY. NASZA TAKA JEST.
BAŁAM SIĘ, ŻE TO KONIEC DOBRYCH DNI,
ALE BIEGNĘ DALEJ
CZYTAM ULUBIONE KSIĄŻKI DAN-I,
BY LEPIEJ JĄ POZNAĆ
GDY SPODOBAŁO MI SIĘ JEZIORO, OD RAZU WYSIEDLIŚMY Z AUTOBUSU
GDY JESTEM Z NIM, CHCĘ,
BY TEN DZIEŃ TRWAŁ WIECZNIE
ZAWSZE WIEDZIAŁ, KIEDY MI CIĘŻKO
RAZEM SIĘ WYGŁUPIALIŚMY
Zamiast przypadkowych spotkań,
po prostu się umówmy.
Spotykasz się z gościem, o którym nic nie wiesz?
Jej znajomy to Ji Seo-jun?
Interesuje mnie pani Kang.
Obcy facet, mówi, że jest zainteresowany,
a ty potakujesz?
Nie kontroluję już moich uczuć.
To właśnie jest miłość.
Co jest między tobą a Kang Byeong-junem?
Tajemnica tytułu 23 kwietnia.
My się znamy.
Ten Ji Seo-jun
to ktoś obcy.
Nienawidzi mnie?
Czy lubi Dan-i?
Napisy: Krzysztof Zając